Νέο κείμενο για την Α' Γυμνασίου

Η βρώμικη δουλειά του να μεγαλώνεις εφήβους, άρθρο της Λένας Παπαδημητρίου στο Protagon.gr, 16.02.2020 – υπέστη διασκευή

Αν είσαι γονιός εφήβου το 2020 ξέρεις ότι, με το που χτυπάει το ξυπνητήρι, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Η μέρα μπορεί να κυλήσει εν πλήρει ηρεμία, αλλά μπορεί και να εξελιχθεί σε σκηνή αιματοχυσίας. […] Και εσύ, φυσικά, καλείσαι να προσαρμοστείς, χωρίς [..] να χάσεις την ψυχραιμία σου. «Γιατί εσύ είσαι ο ενήλικος», «γιατί πρέπει να κάνεις υπομονή», «γιατί “θυμήσου τον εαυτό σου σε αυτή την ηλικία”», «γιατί, ναι, πάρ’ το απόφαση, το παιδί θα βλέπει πια το σπίτι σαν ξενοδοχείο» κ.ο.κ.

Σύμφωνοι, η εφηβεία ήταν πάντα μια δοκιμασία για τους γονείς. Όμως, ας μην κοροϊδεύομαστε, οι παλιές εφηβείες ωχριούν μπροστά στην υπερκαλωδιωμένη της νέας χιλιετίας. Ένα ζευγάρι φίλων, γονείς μιας 15χρονης, μου έλεγαν, π.χ., ότι την περασμένη εβδομάδα ξεκίνησαν την ημέρα τους στις 7.30 το πρωί προσπαθώντας να πείσουν τη νεαρά ότι απλώς δεν γίνεται να βγει με ένα «συμπαθητικό τυπάκι» που είχε γνωρίσει στο Instagram.

Να ένας εφηβικός εφιάλτης που είμαστε η πρώτη, το πολύ δεύτερη, γενιά γονέων που βιώνει (δεδομένου ότι το Instagram ήρθε στον κόσμο το 2010). Να σημειώσω εδώ ότι ένα 43,5% των εφήβων στην Ελλάδα έχει γνωρίσει διαδικτυακούς φίλους και έχει συναντηθεί μαζί τους στον φυσικό κόσμο, με το 38,7% εξ αυτών να αναφέρει ότι η συνάντηση αυτή έγινε κρυφά από τους γονείς. […].

Η συζήτηση με την προαναφερθείσα έφηβη είχε τη συνήθη εξέλιξη, δηλαδή το κλασικό τετράπτυχο στις συζητήσεις με τους σύγχρονους τινέιτζερ: α) ευγενική προσπάθεια να μεταπείσει τον γονέα με στρατηγικώς ταξινομημένα επιχειρήματα και εντυπωσιακή πειθώ β) φωνές/κλάματα/«παρατάτε με» γ) πόρτα που κλείνει με πάταγο στα μούτρα (των γονέων) και δ) ερμητικά κλειστή πόρτα για το υπόλοιπο της ημέρας. […]

 Η εφηβεία παραμένει η πιο σκληρή περίοδος της γονεϊκότητας. Είναι, το λένε και οι ειδικοί, μια περίοδος πένθους: του «μωρού» σου που μεγάλωσε, του ελέγχου που νόμιζες ότι είχες στην οικογένειά σου κ.ο.κ. Είναι η εποχή της βίαιης εκθρόνισης και αποδόμησής σου. […] Είναι η περίοδος που είσαι πάντα μακράν ο χειρότερος (το κλασικό εφηβικό σύνδρομο «Έχεις τους καλύτερους γονείς» ή το ανάποδο «Εγώ έχω τους χειρότερους»), που θεωρείσαι πλέον ηλίθιος (είτε καταθέτεις την άποψη σου για την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση είτε για το ποιο μπουστάκι είναι προτιμότερο για τη «χοροέ» (η νέα συντετμημένη βερσιόν της παλιάς «χοροεσπερίδας»).

Είναι η εποχή που […] νιώθεις απαραίτητος μόνο όταν καλείσαι να βάλεις το σορτς του μπάσκετ στο πλυντήριο, να δώσεις λεφτά για τη βόλτα στο Μοναστηράκι ή να εκσφενδονίσεις απειλές που και εσύ έχεις βαρεθεί: «Αν δεν κλείσεις το κινητό/το Fortnite/το Playstation, θα…».

 «Tσιλ» («κούλαρε»), όπως μου λέει συχνά η δική μου έφηβη κόρη. Πρέπει να το αποδεχτείς, ότι για μερικά τουλάχιστον χρόνια η καθημερινότητά σου θα είναι συχνά μια σκέτη κόλαση. Πάρ’ το απόφαση. Είναι η εποχή που καλείσαι να απορροφήσεις όλους τους κραδασμούς μιας υπό κατασκευήν και πλήρως ορμονοεξαρτώμενης και σπαρακτικά εύθραυστης προσωπικότητας· που μεγαλώνει σε μα υπερκαλωδιωμένη εποχή, με μια εντελώς νωπή και εθιστική τεχνολογία που εκθέτει σε νέας γενιάς παθογένειες.

Ασκήσεις:

1)      Αφού διαβάσετε το κείμενο να βρείτε τη δομή της τρίτης από το τέλος παραγράφου ("Η εφηβεία παραμένει" ... "χοροεσπερίδας)" και να παρουσιάσετε το περιεχόμενό της με δικά σας λόγια.

2)      Να μετατρέψετε την απλή πρόταση «Οι έφηβοι ταλαιπωρούν τους γονείς» σε σύνθετη και επαυξημένη.